دانشگاه پیام نور فصلنامه علمی آموزش محیط زیست و توسعه پایدار 2322-3057 14 3 2026 05 22 An Exploratory Study of the Epistemology of Iranian Environmental Politicians مطالعه اکتشافی شناخت‌شناسی سیاست‌مداران عرصه محیط‌زیست ایران 113 136 12755 10.30473/ee.2025.74742.2854 FA یاسر خوش سیرت سلیمی دانشجوی دکتری بررسی مسائل اجتماعی ایران، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران علی روحانی دانشیار، گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران حسین افراسیابی استاد، گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه یزد، یزد، ایران صادق صالحی استاد، گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران Journal Article 2025 06 04 Environmental issues have expanded significantly since the emergence of modern nation-states. Although governments and environmental organizations have made various efforts to protect the environment and promote sustainable development for the benefit of present and future generations, environmental crises have deepened, and the discourse of sustainable development continues to face numerous challenges. Consequently, sociologists have referred to such societies as "risk societies." Part of the problem can be attributed to how policymakers and planners perceive environmental issues and how they respond to them. This study was conducted using a qualitative approach and employed reflexive thematic analysis. Data were collected through in-depth interviews with experts and stakeholders involved in environmental issues in Iran. The target population included 29 individuals comprising ministers, senior managers, specialists, and civil society activists, selected through purposive sampling. The findings revealed ten key themes: the complexity of the environmental concept, Iran’s ecological understanding, unbalanced development, idealism, the pitfall of self-sufficiency, lack of awareness regarding the issue, lack of shared concern, overcentralization by the state, an infrastructure-centric perspective, and organizational inertia. The results indicate that policymakers lacked an adequate understanding of Iran’s environment, its ecological fragility, and the need for development aligned with the country’s biocapacity. Instead, they have unilaterally imposed their ideals on society. Moreover, environmental policymaking processes, carried out across various levels and sectors, have predominantly focused on structural considerations, often neglecting the multidimensional nature of environmental challenges. مسائل محیط­زیستی از زمان پیدایش دولت‌های مدرن، گسترش یافته است. اگرچه دولت و سازمان‌های محیط‌زیست، تلاش‌هایی جهت حفاظت بهینه از محیط‌زیست داشته‌اند، اما بحران‌ها تعیمق یافته‌اند. گفتمان توسعه پایدار با مخاطرات فراوانی دست و پنجه نرم می‌کند. بخشی از مشکل را می‌توان به نحوه ادراک سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان از مسئله و نحوه واکنش آنها نسبت داد. پژوهش حاضر به روش کیفی و با استفاده از روش تحلیل مضمون بازاندیشانه صورت گرفته است. ابزار جمع‌آوری داده‌ها، مصاحبه عمیق از نخبگان مرتبط با مسائل محیط‌زیست ایران بود. جامعه هدف تحقیق شامل 29 نفر از وزرا، مدیران، متخصصان و فعالین مدنی بوده است که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انجام شد. یافته‌های تحقیق شامل نه مضمون؛ پیچیدگی مفهوم محیط‌زیست، فهم بوم‌شناختی ایران، توسعه نامتوازن، آرمانگرایی، آفت خودبسندگی، ناآگاهی از مسئله، ناهم‌دغدغه‌گی، دولتی‌شدن و نگاه سازه‌محور بود. نتایج نشان می‌دهد که سیاست‌گذاران شناخت متناسبی از محیط‌زیست ایران و شکنندگی آن و توسعه متناسب با ظرفیت زیستی ایران نداشتند و آرمان‌های خود را به‌صورت یک‌طرفه و ملاحظات سازه­محور، بر جامعه تحمیل می‌کنند. https://ee.journals.pnu.ac.ir/article_12755_32114577ccf107f9d3613a8bdda03d37.pdf